شماره ۱۱ - دلم عشق تو را چون جان نهان داشت

دلم عشق تو را چون جان نهان داشت
مسوز آن دل که عشقت را چو جان داشت ۱

به چشمم عشق تو خوش لقمه ای بود
چو خوردم استخوان اندر میان داشت ۲

زبانم سوخت چون نام غمت برد
تو گفتی نامش آتش در دهان داشت ۳

تو را دل چرب مرغی دید و نشنید
که غم بر شاخ مرغت آشیان داشت ۴

نهادم نام عشقت سود دارو
ولی ناخورده جانم را زیان داشت ۵

چه گویم خشک جانی رفت از آن کس
که در عالم ز خشک و تر همان داشت ۶

مجیر از غمزه ی شوخت بدان جست
که خون آلوده تیری در کمان داشت ۷