غزل ۵۲۴ - نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم

نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم
به کسم مکن حواله که به جز تو کس ندارم ۱

منم و هزار حسرت که در آرزوی رویت
همه عمر من برفت و بنرفت هیچ کارم ۲

اگر به دستگیری بپذیری اینت منت
واگر نه رستخیزی ز همه جهان برآرم ۳

چه کمی درآید آخر به شرابخانهٔ تو
اگر از شراب وصلت ببری ز سر خمارم ۴

چو نیم سزای شادی ز خودم مدار بی غم
که درین چنین مقامی غم توست غمگسارم ۵

ز غم تو همچو شمعم که چو شمع در غم تو
چو نفس زنم بسوزم چو بخندم اشکبارم ۶

چو زکار شد زبانم بروم به پیش خلقی
غم تو به خون دیده همه بر رخم نگارم ۷

ز توام من آنچه هستم که تو گرنه‌ای نیم من
که تویی که آفتابی و منم که ذره‌وارم ۸

اگر از تو جان عطار اثر کمال یابد
منم آنکه از دو عالم به کمال اختیارم ۹