غزل ۵۳۴ - گر از میان آتش دل دم برآورم

گر از میان آتش دل دم برآورم
زان دم دمار از همه عالم برآورم ۱

در بحر نیلی فلک افتد هزار جوش
گر یک خروش از دل پر غم برآورم ۲

گر ماتم دلم به مراد دلم کشم
افلاک را ز جامهٔ ماتم برآورم ۳

هر دم ز آتش دل اخگرفشان خویش
صد شعله زین فروخته طارم برآورم ۴

هر روز صبح را، ز دمم دم فرو شود
زیرا که من دمی که زنم دم برآورم ۵

چون همدمی نیافتم اندر همه جهان
از راز خویش پیش که یک‌دم برآورم ۶

یک‌دم که پای‌بستهٔ صد گونه درد نیست
دستم نمی‌دهد که مسلم برآورم ۷

چوگان کنم ز آه خود آخر سحرگهی
گردون چو گو به حجلهٔ طارم برآورم ۸

عطار را چگونه رسانم به کام دل
چون من دمی به کام دلم کم برآورم ۹