غزل ۵۳۳ - گر بوی یک شکن ز سر زلف دلبرم

گر بوی یک شکن ز سر زلف دلبرم
کفار بشنوند نگروند کافرم ۱

وز زلف او اگر سر مویی به من رسد
در دل نهم چو دیده و در جان بپرورم ۲

درهم ز دست دست سر زلفش از شکن
دستم نمی‌دهد که شکن‌هاش بشمرم ۳

تا برد دل ز من سر زلف معنبرش
از بوی دل شده است دماغی معنبرم ۴

جان من است گرچه نمی‌بینمش چو جان
بی جان چگونه عمر گرامی به سر برم ۵

از پای می درآیم و آگاه نیست کس
تا عشق آن نگار چه سر داشت در سرم ۶

غم می‌رسد به روی من از سوی آن نگار
شادی به روی غم که غم اوست رهبرم ۷

در عشق او دلی است مرا بی خبر ز خویش
وز هر چه زین گذشت خبر نیست دیگرم ۸

تا بو که پای باز نگیرد ز خاک خود
با خاک راه رهگذر او برابرم ۹

زان آمده است با من بیدل به در برون
کز دیرگاه خاک در آن سمن برم ۱۰

بر خاک خویش می‌گذرد همچو باد و من
بادی به دست مانده و بر خاک آن درم ۱۱

گفتم بیا و خانه فروشی بزن مرا
گفتا برو که من ز چنین ها نمی‌خرم ۱۲

گفتم که گوش دار ز عطار یک سخن
گفتا خمش که سر به سخن در نیاورم ۱۳