غزل ۵۷۷ - محلم نیست که خورشید جمالت بینم

محلم نیست که خورشید جمالت بینم
بو که باری اثر عکس خیالت بینم ۱

کاشکی خاک رهت سرمهٔ چشمم بودی
که ندانم که دمی گرد وصالت بینم ۲

صد هزاران دل کامل شده در کوی امید
خاک بوس در و درگاه جلالت بینم ۳

همچو پروانه پر و بال زنم در غم تو
گر شبی پرتو آن شمع جمالت بینم ۴

جگرم خون شد از اندیشهٔ آن تا پس ازین
جان و دل خون شود و من به چه حالت بینم ۵

تو مرا دم به دم اندر غم خود می‌بینی
من زهی دولت اگر سال به سالت بینم ۶

خاک پای تو شدم خون دلم پاک مریز
نی بخور خون دل من که حلالت بینم ۷

گر دهد شرح غمت خاطر عطار بسی
نشوم هیچ ملول و نه ملالت بینم ۸