غزل ۵۹۵ - هرچه همه عمر همی ساختیم

هرچه همه عمر همی ساختیم
در ره ترسابچه درباختیم ۱

راهب دیرش چو سپه عرضه داد
صد علم عشق برافراختیم ۲

رقص‌کنان بر سر میدان شدیم
نعره‌زنان بر دو جهان تاختیم ۳

ترک فلک غاشیهٔ ما کشد
زانکه نه با اسب و نه با ساختیم ۴

عشق رخش چون به سر ما رسید
سر به دل خرقه برانداختیم ۵

سینه به شکرانهٔ او سوختیم
قبله ز بتخانهٔ او ساختیم ۶

گرچه فشاندیم بر او دین و دل
قیمت ترسابچه نشناختیم ۷

درد ده ای ساقی مجلس که ما
پردهٔ درد است که بنواختیم ۸

نه که نه ما بابت درد توییم
زانکه ز درد تو بنگداختیم ۹

با تو که پردازد اگر راستی است
چون همه از خویش نپرداختیم ۱۰

جز سخنی بهرهٔ عطار نیست
زان به سخن تیغ زبان آختیم ۱۱