هوش مصنوعی: این متن بیانگر عشق عمیق و فداکاری شاعر به معشوق است. شاعر از رنج‌ها و سختی‌هایی که در راه عشق متحمل شده سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و دردهایش را تسکین دهد. او از روزها و شب‌هایی که در فراق معشوق سپری کرده و از تشنگی و گرمای بیابان عشق سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ این متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، بیان رنج و فراق نیاز به بلوغ عاطفی دارد که معمولاً در سنین بالاتر شکل می‌گیرد.

غزل ۶۰۳ - تا ما ره عشق تو سپردیم

تا ما ره عشق تو سپردیم
صد بار به زندگی بمردیم ۱

ما را ز دو کون نیم جان بود
در عشق تو هم به تو سپردیم ۲

بس روز که در هوای رویت
بگسسته نفس نفس شمردیم ۳

بس شب که چو شمع در فراقت
دل پر آتش به روز بردیم ۴

ای ساقی جان بیا که دیری است
تا در پی نیم جرعه دردیم ۵

آبی در ده که این بیابان
در گرمی و تشنگی سپردیم ۶

بی روی تو هر میی که خوردیم
خون گشت و ز روی خود ستردیم ۷

عطار مکن به درد گرمی
چون از دم سرد تو فسردیم ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۴۷۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۰۲ - هر آن نقشی که بر صحرا نهادیم
گوهر بعدی:غزل ۶۰۴ - تا دردی درد او چشیدیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.