غزل ۶۱۷ - ساقیا خیز که تا رخت به خمار کشیم

ساقیا خیز که تا رخت به خمار کشیم
تائبان را به شرابی دو سه در کار کشیم ۱

زاهد خانه‌نشین را به یکی کوزه درد
اوفتان خیزان از خانه به بازار کشیم ۲

هوست هست که صافی دل و صوفی گردی
خیز تا پیش مغان دردی خمار کشیم ۳

هر که را در ره اسلام قدم ثابت نیست
به یکی جرعه میش در صف کفار کشیم ۴

هر که دعوی اناالحق کند و حق گوید
انا گویان خودی را به سر دار کشیم ۵

چند داریم نهان زیر مرقع زنار
وقت نامد که خط اندر خط زنار کشیم ۶

هیچکس را ندهد دنیی و دین دست بهم
هرکه گوید که دهد، خنجر انکار کشیم ۷

گر تو دین می‌طلبی از سر دنیی برخیز
که ز دین بار نیابیم مگر بار کشیم ۸

گر ازین شاخ گل وصل طمع می‌داریم
اندرین راه غم عشق چو عطار کشیم ۹