شمارهٔ ۹۲ - مدح علاءالدوله فخرالدین عربشاه پادشاه کهستان - مطلع سوم

تا نفس عیسوی زاد نسیم از دهان
مرده ی یکساله شاخ یافت دگر ره روان ۱

قطره چو پیگان گری است، بر زره آبگیر
غنچه چو زوبین زده است بر سپر گلستان ۲

عربده آغاز کرد بلبل سر مست باز
تا گل پوشیده روی، چهره نمود از نهان ۳

پرده بود ناله ساز، خاصه به جشنی چین
ناله بود پرده سوز خاصه به درد چنان ۴

ز آینه ئی بود میغ، حامله گشته ز بحر
لاجرمش می برد شعشعه گیسو گشان ۵

بوالهوسی عشق باز، نیست به از عند لیب
هم نفسی به نشین، نیست به از بوستان ۶

خانه خدای خمول، سبزه تازه لقاست
گونه بگرداندش، زحمت هیچ ایرمان ۷

سرو خضر صدره خواست سرخی رخسار باغ
باد که عیسی دم است گفتش، سر سبز هان ۸

ماشطه لفظ شاه، کله زد اندر چمن
طره شمشاد را، کرد رخ ضیمران ۹

اختر برج قبول گوهر درج بتول
اختر گردون بقا گوهر دریا بنان ۱۰