شماره ۱۳ - یا رب آن ماه تمام، آن من است

یا رب آن ماه تمام، آن من است
که به قد، سرو خرامان من است ۱

با سر زلف پریشان، همه روز
در پی کار پریشان من است ۲

عمر جاوید طمع می دارم
که لبش چشمه ی حیوان من است ۳

آن لب، آن لب، که شکر بنده ی اوست
کس چه داند، چه به دندان من است ۴

غمزه ی او، همه کفر است ولیک
کفر او، بهتر از ایمان من است ۵

از سگ کوی ویم نیست دریغ
سخنش کز همه در جان من است ۶

من که دیوانگیم از سر اوست
زلف او سلسله جنبان من است ۷

جرم زنجیر وی است اینکه زغم
پیرهن بر تن زندان من است ۸

اینکه در پای صد اندوهم گشت
هم دلی بی سر و سامان من است ۹

این همه هست و همی گوید اثیر
«یا رب، آن ماه تمام آن من است» ۱۰