شماره ۳۱ - یاد میدار که از مات نمی آید یاد

یاد میدار که از مات نمی آید یاد
ای امید من و عهد تو سراسر همه باد

نکنی یک طرف از قصه‌ی من هرگز گوش
نزِیم یک نفس از غصه تو هرگز شاد

یاوری نیست، که با خصم تو بردارم تیغ
داوری نیست، که از هجر تو بستانم داد

تو نگفتی که وصالم برساند به خودت؟
راستی نیک رسانید که چشمت مرساد

گفتی ار، فاش کنی عشق پری، جان نبری
نبرم، خود نبرم حسن تو جاوید ز یاد

گر غرض خون من است از سر اینک سر و طشت
ور نه این طشت سه سال است که از بام افتاد

من بر این تهمت اگر کشته شوم باکی نیست
همه سرسبزی کمتر سگ دربان تو باد

عافیت خواستی از من خیرالله جزاک
او همان شب به عدم رفت که خیر تو بزاد

گله‌ی وصل تو با هجر تو می‌گفتم دوش
که ستد عمر و از او هیچ به جز غم نگشاد

عشق ما مظلمه‌ی کس به قیامت نبرد
گر ز تو عمر ستد در عوضش عشق بداد

در میان روی به من کرد خیالت که اثیر
زین سخن بگذر و این واقعه بگذار، ز یاد