غزل ۶۵۹ - بیم است که صد آه برآرم ز جگر من

بیم است که صد آه برآرم ز جگر من
تا بی تو چرا می‌برم این عمر به سر من ۱

آگاه از آنم که به جز تو دگری نیست
و آگاه نیم از بد و از نیک دگر من ۲

عمری ره تو جستم و چون راه ندیدم
کم آمدم آنجا ز سگ راهگذر من ۳

دل سوخته زانم که کنون از سرخامی
کردم همه کردار نکو زیر و زبر من ۴

در کوی خرابات و خرافات فتادم
وآنگاه بشستم به میی دامن‌تر من ۵

پر کردم از اندوه به یک کوزهٔ دردی
هر لحظه کناری ز خم خون‌جگر من ۶

وامروز درین حادثه دانی به چه مانم
در نزع فرومانده چون شمع سحر من ۷

مردان چو نگین مانده در حلقهٔ معنی
وز حلقه به درمانده چو حلقه به در من ۸

ای دوست به عطار نظر کن که ندارم
جز بی خبری از ره تو هیچ خبر من ۹