شماره ۴۷ - زهی رفیع محلت برون ز حد قیاس

زهی رفیع محلت برون ز حد قیاس
بنای دولت و دین را قوی نهاده اساس ۱

گشاده مهر تو چون ابر چشمهای امید
کشیده کین تو چون برق دشنهای هراس ۲

مضاء رأی تو چون گوهر ظفر بنمود
خرد بدید که از برق چون جهد الماس ۳

بحق گزید ترا روزگار بر همه خلق
غلط نکرد زهی روزگار مرد شناس ۴

بخواه جام که سر چرب کرد خصم ترا
بشیشه تهی این آبگینه رنگ خراس ۵

موافقان را بأست نمالد و چه عجب
در آسیای فلک سنبله نگردد آس ۶

به پیش خلق تو نرگس چو باد پیماید
بدان که بر کف زرین نهاد سیمین طاس ۷

ز خلق و خلق تو هر لحظه مژده برسید
به بارگاه دل از شاه راه پنج حواس ۸

مدان که فتنه بخسبد در این زمانه و لیک
ز عدل تست که باری شده است در فرناس ۹

عدو چو گشت فضولی حقیرتر گردد
که تعبیه است کمی در فزونی آماس ۱۰

بزرگوارا در بند قومی افتادم
که نقد رایجشان هست مختصر افلاس ۱۱

نه ناطق و همه منطق فروش چون طوطی
نه مردم و همه مردم نهاد چون نسناس ۱۲

سیه سر و دو زبان لیک گنک چون خامه
سپید کار و دو روی و ضعیف چون قرطاس ۱۳

گناه کردن هر خس بدان همی نرسد
که عذر خواهد و خواهد که در دهد ریواس ۱۴

چو مه که توزی بگدازد و به صد منت
ز ماهتاب جهان را عوض دهد کرباس ۱۵

تو پاکزاده مبادا از آن گروه نه ای
که منع جود تو باشد نتیجه وسواس ۱۶

همیشه تا که نماید قمر ز سبزه چرخ
گهی چو سیمین خرمن گهی چو سیمین داس ۱۷

دل حسود تو نالان و مضطرب بادا
ز تیر حادثه مانند سینه بر جاس ۱۸