غزل ۶۷۲ - هر که جان درباخت بر دیدار او

هر که جان درباخت بر دیدار او
صد هزاران جان شود ایثار او ۱

تا توانی در فنای خویش کوش
تا شوی از خویش برخودار او ۲

چشم مشتاقان روی دوست را
نسیه نبود پرتو رخسار او ۳

نقد باشد اهل دل را روز و شب
در مقام معرفت دیدار او ۴

دوست یک دم نیست خاموش از سخن
گوش کو تا بشنود گفتار او ۵

پنبه را از گوش بر باید کشید
بو که یکدم بشنوی اسرار او ۶

نور و نار او بهشت و دوزخ است
پای برتر نه ز نور و نار او ۷

دوزخ مردان بهشت دیگران است
درگذر زین هر دو در زنهار او ۸

کز امید وصل و از بیم فراق
جان مردان خون شد اندر کار او ۹

عاشقان خسته دل بین صد هزار
سرنگون آویخته از دار او ۱۰

همچو مرغ نیم بسمل مانده‌اند
بیخود و سرگشته از تیمار او ۱۱

صد هزاران رفته‌اند و کس ندید
تا که دید از رفتگان آثار او ۱۲

زاد عطار اندرین ره هیچ نیست
جز امید رحمت بسیار او ۱۳