شمارهٔ ۸۵ - در مرثیه یکی از بزرگان گوید

ای چون مسیح گوهر تو جمله جان شده
سجده کنان بصومعه آسمان شده ۱

از علت کمال که بر تو ز چشم بد
ترسیده و هم ناقص و آخر همان شده ۲

ای بی نظیر ساعد بوبکر پر هنر
الحق درود خوان تو شاه جهان شده ۳

بر دوستان و یاران چون ماه بر نجوم
تاریک کرده عالم و خود از میان شده ۴

تازه گل امید تو پژمرده ناگهان
هم در حجاب غنچه از بوستان شده ۵

خورشید دولت تو چو ماه مقنعی
پیدا هنوز ناشده درچه نهان شده ۶

از مرگ تو که مرده بزرگی بزرگ یاد
در بخت نیک خود همه کس بدگمان شده ۷

باری یکی بگوی که بی تو کجا روند
ای دست تو ز کار و زبان از میان شده ۸

ای کلک سرفکنده و درج سیاه روی
وی نظم دل شکسته و نثر زبان شده ۹

دردا که شد پدر ز وفات پسر یتیم
احسنت اینت حاصل عمر زیان شده ۱۰

جز مردمی مخوانش حسن زانکه حال او
چون مردمی است نام بمانده نشان شده ۱۱