غزل ۶۷۹ - ای مرا زندگی جان از تو

ای مرا زندگی جان از تو
زنده بینم همه جهان از تو ۱

به زمین می فرو شود خورشید
هر شب از شرم، پر فغان از تو ۲

گر زبانی دهی به یک شکرم
شکر گویم به صد زبان از تو ۳

دست چون در کمر کنم با تو
که کمر ماند بی میان از تو ۴

بار ندهی و پیش خود خوانی
این چه شیوه است صد فغان از تو ۵

دل ز من بردی و نگفتم هیچ
لیک جان کرده‌ام نهان از تو ۶

نتوانم که باز خواهم دل
که مرا هست بیم جان از تو ۷

جان رها کن به من چو دل بردی
کین بدادم ز بیم آن از تو ۸

دعوی صبر چون کنم که مرا
صبر کفر است یک زمان از تو ۹

اثر وصل تو کسی یابد
که شود محو جاودان از تو ۱۰

تا نشانی ز خلق می‌ماند
نتوان یافت نشان از تو ۱۱

عاشقان را خط امان دادی
نیست عطار را امان از تو ۱۲