شماره ۶۸ - چو جانم گرامی همی داشتی

چو جانم گرامی همی داشتی
سرم را به گردون برافراشتی ۱

ز روی بزرگی چه واجب کند
بیفکندن آن را که برداشتی ۲

چه کردم نگوئی کزینسان مرا
میان جهان خوار بگذاشتی ۳

تو تا کردی از مهر من دل تهی
دلم را ز حسرت بینباشتی ۴

بگفتار بد خواه بی سنگ من
ز من روی یکباره برگاشتی ۵

نبودی به دل آگه از راز من
در و غم همه راست پنداشتی ۶

رخم را بزر آب کردی رقم
پس آنگه چو آیینه بنگاشتی ۷

تو تا زادی از مادر پاک تن
همه تخم آزادگی کاشتی ۸

چرا بازگشتی ز آیین خویش
چرا بر رخم چشم نگماشتی ۹

نخواهمت هرگز مگر نیکوئی
از آن پس که بد خواهم انگاشتی ۱۰

مبیناد چشم حسن هیچ روز
که با دشمنانت بود آشتی ۱۱