شماره ۵ - شعرم چو گشت معجزه و سحر از او بکاست

شعرم چو گشت معجزه و سحر از او بکاست
گفتند همگنان تو کلیمی و این عصاست ۱

بر بحر دست خواجه زدم خشک رود شد
گفتم بلی نشان عصا این بود عصاست ۲

بار دگر چو بر دل سنگین او زدم
نگشاد چشمه ها و نیامد قیاس راست ۳

جوی کفش که بحر عطا بود خشک شد
لیک از دلش که سنگ سیه بود نم نخاست ۴