شماره ۱ - حضرت سلطان فلک پندار و رویش آفتاب؟ شماره ۲ - هر که شعر بلند من خواند شمارهٔ ۳ - در حق آنکه باوی منازعتی داشت گوید شمارهٔ ۴ - در مدح خواجه مخلص الدین از سرخس به نشابور فرستاد شماره ۵ - شعرم چو گشت معجزه و سحر از او بکاست شماره ۶ - اکفی الکفاة مشرق و مغرب رشید دین شمارهٔ ۷ - درمدح خواجه مخلص الدین گوید شمارهٔ ۸ - این قطعه در مدح امیرسید ذخرالدین بخط خود بسفیده نوشت شمارهٔ ۹ - در شکایت دوستی گفت شماره ۱۰ - به من سید حسن زین زمانه شمارهٔ ۱۱ - در جواب خواجه ابوبکر شامی گوید شماره ۱۲ - تو چنانی زی که از شمایل تو شمارهٔ ۱۳ - درمدح خواجه امام مروانی گوید شماره ۱۴ - قاضی ز دست خواجه عطا امروز شماره ۱۵ - گشت روشن مرا که ایزد فرد شماره ۱۶ - به لعبتان ضمیر من آن زمان نگری شماره ۱۷ - دور از تو تا که دور شدستم ز تو مرا شماره ۱۸ - کین میکشد زمانه ز من آری از ملوک شماره ۱۹ - گلگون رخ یار من دریغا شماره ۲۰ - گه بنالی که وای نان ناید شماره ۲۱ - در نیک و بد بسان شتر مرغ ناتمام شمارهٔ ۲۲ - در مدح امام برهان الدین گفته در بغداد شماره ۲۳ - همای عافیت آن روز از قفس بپرید شماره ۲۴ - جانم غریق نعمت شمس الملوک شد شماره ۲۵ - ای که بی در لفظ خامه تو شماره ۲۶ - خه ای جواد کریمی که در همه عالم شماره ۲۷ - فرخنده جمال ملک و دین را شمارهٔ ۲۸ - در مدح صدرالدین بخواری؟ شماره ۲۹ - گر چه گردد برای ما افلاک شماره ۳۰ - اجل تاج دین قطعه و رقعه من شماره ۳۱ - پاسبانان گنج فضل منند شماره ۳۲ - دوستان را بند گردان از وفا شمارهٔ ۳۳ - این قطعه را از روی بترجمه خواست شمارهٔ ۳۴ - درصفت بارگاه گوید شماره ۳۵ - چون مرا نیست از فلک بهره شماره ۳۶ - گفتم که بمیرم و نبینم که بر شود شمارهٔ ۳۷ - در مدح بهرامشاه شمارهٔ ۳۸ - در جواب تاج الدین محمد سفری گفت بر بدیهه شمارهٔ ۳۹ - در صفت خیمه گوید شماره ۴۰ - اگر زودم نگارا درنیائی