شمارهٔ ۴ - در مدح خواجه مخلص الدین از سرخس به نشابور فرستاد

دل من از فراق خواجه مخلص
خداوندا تو میدانی که خسته است ۱

جمالش تا گل از چشمم ببر دست
هزاران خار در چشمم نشسته است ۲

ز حسرت خواب از دیده گشادست
ز غصه آب در حلقم ببسته است ۳

ز رحمتهاش گر یابم نصیبی
ز زحمتهای ما او نیز رسته است ۴

ز حالم هر که پرسد زود گویم
که از پیش خران عیسی برسته است ۵

بحمدالله که در عهدش درستست
همان دل کز فراق او شکسته است ۶

همای ظل او گسترده بادا
که چون خورشید بر عالم خجسته است ۷