شماره ۲۳ - همای عافیت آن روز از قفس بپرید

همای عافیت آن روز از قفس بپرید
که در دمادم یک استخوانش صد سگ دید ۱

مشو ز نیک و بد چرخ نیک و بد زنهار
که نیک او ز بد و سر ز پای نیست پدید ۲

بر آسمان و زمین همچو صبح گل هرگز
نه خنده زد که نه در حال خنده جامه درید ۳

ز دام دهر حذر کن که صد هزاران مرغ
در اوفتاد که یک دانه امید نچید ۴

مباش طالب مال و جمال کس کاینجا
ز خون کنند عروس وز آب مروارید ۵

خیال مردن در خواب هم نمی بینی
اگر چه صبح قیامت ز عارضت بدمید ۶

هزار جانش فدا کاندرین عدم خانه
چو عنکبوت کفن هم به دست خویش تنید ۷

گشاده دار درت پیش از آنکه بسته شود
درآن دهان چو قفلت زبان همچو کلید ۸

میان ببند چو گردون و گوشه بنشین
که قطب گشت هر آنکس که گوشه بگزید ۹

چرا یگانه عالم شد آفتاب از آنک
زخود علایق انجم به تیغ تیز برید ۱۰