خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر از درد و رنج خود میگوید و به فردی به نام «رشک پری» هشدار میدهد که از ناآگاهی خود خوشحال نباشد. او بیان میکند که اگر عدالت در جهان حاکم بود، هر آسیبی که به او رسیده، به خود فرد بازمیگشت.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی نیاز دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد.
شماره ۱۶۹ - از زخم خود و درد من ای رشک پری
از زخم خود و درد من ای رشک پری
هان تا نکنی خوشدلی از بی خبری ۱
گر در سر ایام بود دادگری
هر زخم که بر من زده باز خوری ۲
هان تا نکنی خوشدلی از بی خبری ۱
گر در سر ایام بود دادگری
هر زخم که بر من زده باز خوری ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۸ - دردا که من از زمانه خوردم تیری
گوهر بعدی:شماره ۱۷۰ - گفتم ببر من از تو ای مینائی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
