شماره ۸ - ز ضعف تاب تردد دگر نماند مرا

ز ضعف تاب تردد دگر نماند مرا
خوشم که ضعف ز سرگشتگی رهاند مرا ۱

فغان که آرزوی وصل آن دو چشم سیاه
چو میل سرمه بخاک سیه نشاند مرا ۲

تنم ز آتش دل می گداخت گر شب غم
سرشگ آب بر آتش نمی فشاند مرا ۳

جهانی از پی نظاره بر سرم شده جمع
نگه کنید که سودا کجا رساند مرا ۴

درین امید که صیدم کند سگ در او
هوس چون آهوی وحشی بسی دواند مرا ۵

میان مردمم این آبرو بس است که دوش
پریوشی سگ درگاه خویش خواند مرا ۶

من گدا بکه گویم فضولی این غم دل
که همچو سگ ز در او رقیب راند مرا ۷