شماره ۱۱ - نهان می سوخت چون شمع آتش دل رشته جان را

نهان می سوخت چون شمع آتش دل رشته جان را
زبان حالم آخر کرد روشن سوز پنهان را ۱

ز رشک آن که دامن روی بر پای تو می مالد
بدامن می رسانم متصل چاک گریبان را ۲

نظر بر حال من از چشم بیمارت عجب نبود
که اهل درد می دانند قدر دردمندان را ۳

بخوناب جگر آغشته ام چون لاله سر تا پا
اثر بینید داغ عشق آن گلبرگ خندان را ۴

دلی شد بسته هر تار زلفت حسبة لله
کره مفکن برو بر هم مزن جمعی پریشان را ۵

ز خط بر مصحف حسنت فزون شد رغبت دلها
که با اعراب طفلان خوبتر خوانند قرآن را ۶

فضولی صفحه جان را ز عکس دانه خالش
چنان پر کن که مطلق جا نماند داغ هجران را ۷