غزل ۷۱۶ - دوش آمد زلف تاب داده

دوش آمد زلف تاب داده
جان را ز دو لب شراب داده ۱

صد تشنهٔ آتشین جگر را
از چشمهٔ خضر آب داده ۲

زان روی که ماه سایهٔ اوست
صد نور به آفتاب داده ۳

هر که از لب او سؤال کرده
صد دشنامش جواب داده ۴

زان باده که جان خراب او بود
جامی به دل خراب داده ۵

چون مست شده دل از شرابش
او را ز جگر کباب داده ۶

عطار در آتش فراقش
تن در غم و اضطراب داده ۷