شماره ۲۰ - روزی که پیش خویش نبینم حبیب را

روزی که پیش خویش نبینم حبیب را
دارم هزار شوق که بینم رقیب را ۱

در پیش گل مشاهده ی خار می کند
چون رشک مضطرب نکند عندلیب را ۲

دانسته ام که عارضه عشق بی دواست
بیهوده درد سر چه رسانم طبیب را ۳

امید نیست منقطع از وصل دوست لیک
صبری نمانده است من ناشکیب را ۴

گفتم دل من از ذقنت قوتی گرفت
خندید و گفت منفعت اینست سیب را ۵

از خوان وصل یار که فیضیست بی دریغ
یارب نصیب بخش من بی نصیب را ۶

گفتم جان دهم به تو جانی نداشتم
دادم فریب آن صنم دل فریب را ۷

جز کوی یار نیست فضولی مراد ما
خاک وطن به از همه عالم غریب را ۸