شماره ۹۲ - در دل لاله ی غمت آتش سودا انداخت

در دل لاله ی غمت آتش سودا انداخت
شمع را آتش سودای تو از پا انداخت ۱

یافت از نکهت زلف تو خبر آهوی چین
نافه ی مشک خود از شرم به صحرا انداخت ۲

تا ز دیدار تو مانع نشود چشم پرآب
خواب را در نظرم کشت به دریا انداخت ۳

رشک رخسار تو زد بتکده ها را بر هم
آه من غلغله در گوش مسیحا انداخت ۴

برگشادی به سخن صد گرهم چون سبحه
عقد دندان تو بر رشته ی تقوا انداخت ۵

خواست آزار خود از ناوک آهم گردون
که غم عشق توام بر دل شیدا انداخت ۶

سرورا از نظر انداخت فضولی چون ما
یک نظر هر که بر آن قامت رعنا انداخت ۷