شماره ۱۵۹ - نکویی گرد بادست این که بر من خاک می بارد

نکویی گرد بادست این که بر من خاک می بارد
سرود ناله من خاک را در رقص می بارد ۱

چه حاجت من بگویم عذر رسوایی تو رخ بنما
ترا هر کس که می بیند مرا معذور می دارد ۲

بآزار دل زارم مشو مایل که در شبها
بآه و ناله طبع نازنینت را نیازارد ۳

تو آتش پاره من خار و خس قرب تو چون خواهم
چه رنجم از رقیب گر مرا پیش تو نگذارد ۴

دلم تا زنده باشد کار او این بس که هر دم جان
ز لبهای تو بستاند بچشمان تو بسپارد ۵

نمی دانم چه بختست این که دل در مزرع هستی
ندارد بهره غیر از تأسف هر چه می کارد ۶

فضولی گرد کویش می کند شب تا سحر افغان
بامیدی که او را از سگان خویش بشمارد ۷