هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از عشق ناکام و دلسوخته سخن میگوید. شاعر از بیتوجهی معشوق، ناامیدی از وصال، و رنجهای عاشقانه مینالد. عناصر طبیعت مانند باد (صبا) و گل نیز در این توصیفها نقش دارند.
رده سنی:
16+
متن حاوی مضامین عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که درک آنها برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۷۶ - آمد صبا وزان گل نورس خبر نداد
آمد صبا وزان گل نورس خبر نداد
تسکین آتش دل و سوز جگر نداد ۱
نمود رخ ولی نظری سوی من نکرد
فریاد ازان نهال که گل کرد و بر نداد ۲
می خواستم بگریه کنم با تو شرح راز
حیرت بگریه رخصت این چشم تر نداد ۳
امشب بدیده خواست کشد رخت خویش خواب
سیل سرشک دیده باو رهگذر نداد ۴
خوش آنکه داد جان بتو در اول نظر
با نالهای زار ترا درد سر نداد ۵
امید داشتم که ز وصل تو بر خورم
نخل امید غیر ندامت ثمر نداد ۶
از من مجو قرار فضولی بهیچ باب
چون بخت بد رهم سوی آن خاک در نداد ۷
تسکین آتش دل و سوز جگر نداد ۱
نمود رخ ولی نظری سوی من نکرد
فریاد ازان نهال که گل کرد و بر نداد ۲
می خواستم بگریه کنم با تو شرح راز
حیرت بگریه رخصت این چشم تر نداد ۳
امشب بدیده خواست کشد رخت خویش خواب
سیل سرشک دیده باو رهگذر نداد ۴
خوش آنکه داد جان بتو در اول نظر
با نالهای زار ترا درد سر نداد ۵
امید داشتم که ز وصل تو بر خورم
نخل امید غیر ندامت ثمر نداد ۶
از من مجو قرار فضولی بهیچ باب
چون بخت بد رهم سوی آن خاک در نداد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۸۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۵ - گاه لطفی می نماید گه جفایی می کند
گوهر بعدی:شماره ۱۷۷ - کار من در عاشقی جز با غم یاری نماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
