شماره ۱۷۸ - دل درون سینه دردت را بجان می پرورد

دل درون سینه دردت را بجان می پرورد
ذوق می بیند ازان هر دم ازان می پرورد ۱

عاقبت معلوم شد بهر سکانت بوده است
این که جسم ناتوانم استخوان می پرورد ۲

لعل اشک لاله گون پرورده چشم منست
کی بدین رونق بود لعلی که کان می پرورد ۳

چون نریزد با خیال خط او چشمم سرشک
سبزه دارد بآن آب روان می پرورد ۴

چون قدت ناید اگر سازد بدین عالم روان
هر نهالی را که رضوان در جنان می پرورد ۵

نعمت دنیا بجاهل گر رسد نبود عجب
هست عادت طفل را لطف زنان می پرورد ۶

دیده و دل را فضولی می دهد خون از جگر
دشمنان خویش را بنگر چه سان می پرورد ۷