شماره ۱۹۲ - نه تنها جان من دردی ز گل رخساره دارد

نه تنها جان من دردی ز گل رخساره دارد
جگر هم پاره زان درد دل هم پاره دارد ۱

ز خورشیدست روشن تر رخت حیران آن چشمم
که بر خورشید آن رخ طاقت نظاره دارد ۲

بسی فرقست زان سرو سهی ای باغبان با گل
کجا مانند او گل نرگس خونخواره دارد ۳

چه گونه می توانم کرد نسبت با تو لیلی را
تو صد آواره داری او همین آواره دارد ۴

سرشک و داغ این سرگشته را بین گر نمی دانی
که گردون بلا هم ثابت و سیاره دارد ۵

بعرفان می تواند رست مرد از حیله دانا
چه پروا عارف از مکر زن مکاره دارد ۶

بجان دادن فضولی در غم او چاره خود کن
مگو بیمار این غم غیر مردن چاره دارد ۷