شماره ۱۹۳ - دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شد

دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شد
آنچنان کآتش گل از فیض خلیل الله شد ۱

سینه تنگم دل خون گشته را در حبس داشت
زخم پیکانت ز بهر جستن او راه شد ۲

در زنخدانت دلم از قید نام و ننگ رست
مخلص یوسف ز یاران مخالف خواه شد ۳

داد رخت شادمانی را بسیلاب سرشک
تا دل محزونم از ذوق غمت آگاه شد ۴

سوی من ره یافت هر محنت که ره گم کرده بود
تا شب تاریک من روشن ز برق آه شد ۵

قد کشیدی دیده را تاب تماشایت نماند
خلعت نور نظر بر قامتت کوتاه شد ۶

کعبه ملکست و ملت درگه پیر مغان
قدر دارد تا فضولی خاک این درگاه شد ۷