شماره ۲۰۲ - می کشد زارم ببازی هر زمان طفلی دگر

می کشد زارم ببازی هر زمان طفلی دگر
کرد دل بازیچه طفلان مرا پیرانه سر ۱

اشک می ریزم چو از طفلان مرا سنگی رسد
چون نهال بارور کز سنگ می ریزد ثمر ۲

نورسان را تا بفرزندی گزیدم در جهان
رسم شد فرزند را مهری نباشد بر پدر ۳

چشم من چون مردم بی مایه طفل اشک را
متصل می پرورد اما بصد خون جگر ۴

گاه در دل می کند آن طفل گه در دیده جا
نیست او را ذره از آب و از آتش حذر ۵

عالم از سیل سرشکم شد خراب اما چه سود
دلبرم طفلست و او را نیست از عالم خبر ۶

عاریند از حسن روز افزون جوانان وین سبب
هست میل دل فضولی را بطفلان بیشتر ۷