شماره ۲۰۹ - دلا بمهر رخش دیده پر آب انداز

دلا بمهر رخش دیده پر آب انداز
ترست پرده چشمت بآفتاب انداز ۱

صبا که گفت که حرفی ز بی قراری ما
بگوی آن گل تر را در اضطراب انداز ۲

نقاب کرد تن خاکیم ز چهره جان
گرت هواست که افتد ز رخ نقاب انداز ۳

میانه من و تو هستی منست حجاب
بیا و آتشی از رخ برین حجاب انداز ۴

چه می دهی از سر التفات دل برقیب
سکیست جانب او سنگ اجتناب انداز ۵

شدم خراب ز بی رحمی تو رحمی کن
گهی ز لطف نظر بر من خراب انداز ۶

چه کار تست فضولی قبول قید ورع
ترا که گفت که خود را درین عذاب انداز ۷