شماره ۲۱۷ - پیش تو گل از شرم سرانداخته در پیش

پیش تو گل از شرم سرانداخته در پیش
گویا که پشیمان شده از آمدن خویش ۱

گل جای بسر دارد اگر بگسلد از خار
ای گل منشین پیش رقیبان بداندیش ۲

در باغ چرا پیرهن گل شده خونین
ای گل تو مگر بر رگ بلبل زده نیش ۳

چون غنچه خندان که شود گل ز دم باد
ناصح ز دم سرد تو شد آتش دل بیش ۴

گر سینه شکافم دل صد پاره نماید
چون غنچه چرا فاش کنم حال دل ریش ۵

چون رخ بنمودی بده از لعل لبت کام
در دور گل آن به که کند کس طرب و عیش ۶

بربود دل و دین من آن غمزه فضولی
فریاد ز بی باکی آن کافر بدکیش ۷