غزل ۷۳۷ - ای راه تو بحر بی کرانه

ای راه تو بحر بی کرانه
عشق تو ندیم جاودانه ۱

از عشق تو صد هزار آتش
در سینه همی زند زبانه ۲

گر بنماید زبانه‌ای روی
برهم سوزد همه زمانه ۳

دو کون به هیچ باز آمد
زین گونه که عشق کرد خانه ۴

مرغ دل ما ز عشق تو ساخت
بیرون دو کون آشیانه ۵

مرغی که چنین شگرف افتاد
خون می‌گرید ز شوق دانه ۶

گفتم دل پر غم من آخر
گردد به وصال شادمانه ۷

در عشق تو چون قدم توان زد
پیش قدمی صد آستانه ۸

فی‌الجمله چه گویم و چه جویم
جمله تویی و دگر بهانه ۹

مقصود تویی و جز تو هیچ است
این است سخن دگر فسانه ۱۰

عطار چو بی نشان شد از تو
او را بنشان ازین نشانه ۱۱