شماره ۲۷۷ - خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنم

خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنم
سر چون حباب صبحدم از خون برون کنم ۱

گفتم هوای عشق تو بیرون کنم ز دل
دل را سر اطاعت من نیست چون کنم ۲

تا کی بیاد عارض گلگون گلرخان
رخسار خود بخون جگر لاله گون کنم ۳

بر زخم سیه پنبه نه از بهر مرهم است
خواهم که سوز آتش دل را فزون کنم ۴

سودای دل بذکر لبت کم نمی شود
دیوانه را چه فایده گر صد فسون کنم ۵

دیوانه را بهر دو جهان اجتناب نیست
ناصح ز عقل نیست که ترک جنون کنم ۶

ریزم بخاک سینه فضولی ز دیده آب
باشد که دفع آتش سوز درون کنم ۷