شماره ۳۰۶ - بیاد قد تو بر سینه هر الف که بریدم

بیاد قد تو بر سینه هر الف که بریدم
خطی ز کلک عدم بر وجود خویش کشیدم ۱

بسینه بی تو بسی داغهای تازه نهادم
شکوفه عجب از نوبهار عشق بچیدم ۲

وفا ز سرو قدی خواستم نگشت میسر
زهی جفا که نشد بارور نهال امیدم ۳

گل نشاط منست از هوای وصل شگفته
بسان غنچه ببوی تو جامه که بریدم ۴

براه دوست غباری ندیدم از تن خاکی
چه سرعتست که خود هم بگرد خود نرسیدم ۵

نشان نماند ز من در طلب ولیک چه حاصل
که کس نداند نشانم از آنچه می طلبیدم ۶

سپهر می شنود آه و ناله تو فضولی
بآه و ناله تو در جهان کسی نشنیدم ۷