شماره ۳۱۵ - گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنم

گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنم
گل صد برگ بهار غم عشق تو منم ۱

اشک گلگون و رخ زرد مرا خوار مبین
که اگر سرخ اگر زرد گل این چمنم ۲

با دل خون شده دم می زنم از لطف لبت
می شود حال دلم فهم ز رنگ سخنم ۳

دور از آن زلف و قد و چهره مخوان سوی چمن
باغبان نیست سر سنبل و سرو و سمنم ۴

بعد ازین در ره عشق تو من و تنهایی
قدرت سایه کشیدن چو ندارد بدنم ۵

کوهکن را اثری هست مرا نیست نشان
وه که رسواتر و گم گشته تر از کوهکنم ۶

می نهفتم چو فضولی غم دل وه کآخر
کرد رسوای تو افسانه هر انجمنم ۷