شماره ۳۶۱ - کرد ناصح منع من از گریه بی رخسار او

کرد ناصح منع من از گریه بی رخسار او
خنده ام آمد میان گریه بر گفتار او ۱

او نه سرمست است من مدهوش محو حیرتم
هست او در کار من حیران و من در کار او ۲

نیست دور از نسبتی گر هست حسن التفات
بر دل بیمار من از نرگس بیمار او ۳

عالمی را ناله آم در ناله دارد روز و شب
نیست مخصوص من بی دل همین آزار او ۴

دور کج رو خورد چون می خون من تا مست شد
مستی او می شود معلوم از رفتار او ۵

دوش پیش چشم پرخون داشتم آیینه
دیدمش خونین جگر از حسرت دیدار او ۶

بر فضولی بیش ازین مپسند بیداد ای صنم
رحم کن بهر خدا بر نالهای زار او ۷