شماره ۳۸۲ - بهست گور و کفن از قبا و پیرهنی

بهست گور و کفن از قبا و پیرهنی
که پاره پاره نسازند بهر سیم تنی ۱

بتیغ محنت شیرین لبان که دارد تاب
مگر زمانه بسازد ز سنگ کوهکنی ۲

به پنبه های جراحت نهان چراست تنم
چو نیست رسم که باشد شهید را کفنی ۳

مرا مکش به جفا و ستم که می باید
ستمگری چو تویی را جفا کشی چو منی ۴

خدایرا مده آن زلف پرشکن بر باد
که منزل دل آشفته است هر شکنی ۵

به لطف غنچه مثال دهان تنگ تو نیست
درین که هست چنین نیست غنچه را سخنی ۶

غم خط تو فضولی ز دل برون نکند
که هست جای چنان سبزه چنین چمنی ۷