هوش مصنوعی: این متن شعری است که با زبان عرفانی و اخلاقی، مخاطب را به گذشت از خود، پرهیز از عشق دنیوی، پاکیزگی دل، دوری از غرور و تندخویی، و ارزش نهادن به زمان و اختیار دعوت می‌کند. همچنین از فضولی و ننگ نام برده و تأکید بر نیکنامی دارد.
رده سنی: 15+ مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر نیاز به درک و تجربه‌ی بیشتری دارد و برای کودکان قابل هضم نیست. همچنین استفاده از استعاره‌های پیچیده و مضامین معنوی، آن را برای مخاطبان با سن بالاتر مناسب‌تر می‌کند.

شماره ۳۸۹ - ای دل ز خویش بگذر گر میل یار داری

ای دل ز خویش بگذر گر میل یار داری
جر کار عشق مگزین گر عشق کار داری ۱

ای آب زندگانی می بینمت مکدر
در دل مگر غباری زین خاکسار داری ۲

بر من ز تند خویی تیریست هر نگاهت
برگ گلی تو اما صد نوک خار داری ۳

ای طالب سلامت بر بند راه دیده
ز آن رو که بیم آفت زین رهگذار داری ۴

ساقی مکن تعلل در گردش آر ساغر
تا چند تشنگان را در انتظار داری ۵

بی اختیار خواهی رفتن ز بزم عالم
از کف منه پیاله تا اختیار داری ۶

از خیل نیک نامان می بینمت فضولی
کز نام ننگت آید وز ننگ عار داری ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۸۸ - یارب آن بی درد را در دل ز عشق افکن غمی
گوهر بعدی:شماره ۳۹۰ - از پری رویان بدل بردن همین مایل تویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.