شماره ۳۹۷ - در کبودی فلک چون مه من نیست مهی

در کبودی فلک چون مه من نیست مهی
بر سر هیچ مهی نیست هلال سیهی ۱

روشن از آه نشد ظلمت نومیدی ما
وه که مردیم و نبردیم بوصل تو رهی ۲

چو ربودی دل و دینم عوضی کن بوصال
بگدایی چه روا ظلم کند چون تو شهی ۳

ای که داری گه و بی گاه نظرها برقیب
می توان جانب ما هم نگهی کرد گهی ۴

هدف تیر تو گشتیم که از گوشه چشم
گاه گاهی کنی از دور سوی ما نگهی ۵

جور کردی بمن ای ماه بترس از آهم
من نه آنم ز من آزرده شوی بی گنهی ۶

مرد در سعی فضولی و بجایی نرسید
ز آن که دریای غم عشق ترا نیست تهی ۷