غزل ۷۶۲ - خطی از غالیه بر غالیه‌دان آوردی

خطی از غالیه بر غالیه‌دان آوردی
دل این سوخته را کار به جان آوردی ۱

نه که منشور نکویی تو بی طغرا بود
رفتی از غالیه طغرا و نشان آوردی ۲

تا به ماهت نرسد چشم بد هیچ کسی
ماه را در زره مشک‌فشان آوردی ۳

نیست از جانب من تا به تو یک موی میان
تو چرا بیهده از موی میان آوردی ۴

هرکه او از سر کوی تو به مویی سر تافت
با سر موی خودش موی کشان آوردی ۵

گفتم از لعل لبت یک شکر آرم بر زخم
گفت آری شدی و زخم زبان آوردی ۶

خواست از لعل تو عطار به عمری شکری
جگرش خوردی و کارش به زیان آوردی ۷