غزل ۷۶۱ - تا تو ز هستی خود زیر و زبر نگردی

تا تو ز هستی خود زیر و زبر نگردی
در نیستی مطلق مرغی بپر نگردی ۱

زین ابر تر چو باران بیرون شو و سفر کن
زیرا که بی سفر تو هرگز گهر نگردی ۲

این پردهٔ نهادت بر در ز هم که هرگز
در پرده ره نیابی تا پرده‌در نگردی ۳

گر با تو خلق عالم آید برون به خصمی
گر مرد این حدیثی زنهار برنگردی ۴

ور بر تو نیز بارد ذرات هر دو عالم
هان تا به دفع کردن گرد سپر نگردی ۵

گرچه میان دریا جاوید غرقه گشتی
هش دار تا ز دریا یک موی تر نگردی ۶

گر عاقل جهانی کس عاقلت نخواند
تا تو ز عشق هر دم دیوانه‌تر نگردی ۷

گر تو کبود پوشی همچون فلک درین راه
همچون فلک چرا تو دایم به سر نگردی ۸

عطار خاک ره شو زیرا که اندرین راه
بادت به دست ماند خاک ره ار نگردی ۹