شماره ۴۳ - آن که بر لوح رخت خط الهی دانست

آن که بر لوح رخت خط الهی دانست
بنده عشق الهی شد و شاهی دانست ۱

آن که می گفت که روی تو به مه می ماند
چون نظر کرد به روی تو کماهی دانست ۲

زلف و رخسار تواش کی رود از پیش نظر
آن که او نقش سپیدی و سیاهی دانست ۳

چشم و ابروی تو را، قدر که داند جز من؟
قیمت ترک کماندار سپاهی دانست ۴

گرچه راز دلم از اشک عقیقی شد فاش
منکر دل سیه از چهره کاهی دانست ۵

اصل ما ز آب حیات است و روان بخشی آن
از میانش به کنار آمد و ماهی دانست ۶

تا دلم عابد روی تو شد ای کعبه حسن
طاعتی کان به جز این بود مناهی دانست ۷

به جز از کار غمت هرچه دلم کرد آن را
همه بی حاصلی و فکر تباهی دانست ۸

دهنت عالم غیب است و میان سر دقیق
این کسی را که تواش پشت و پناهی دانست ۹

گرچه ماند به رخت لاله، ولی نتواند
هر گیاهی صفت مهر گیاهی دانست ۱۰

واحد مطلقی، اما نتوانست ابلیس
این صفت را ز دو بینی و دو راهی دانست ۱۱

تا به رخسار تو شد چشم نسیمی بینا
عارف حق شد و از فضل الهی دانست ۱۲