شماره ۴۷ - بیار باد صبا شمه ای ز طره دوست

بیار باد صبا شمه ای ز طره دوست
که آفتاب جهانتاب زیر سایه اوست ۱

کجایی ای صنم چین! که اشک دیده من
به جست و جوی وصالت همیشه در تک و پوست ۲

به بوی زلف تو جان می دهد نسیم صبا
که همچو سنبل زلفت نسیم غالیه بوست ۳

کمند زلف تو بر چهره تو، پنداری
فتاده سنبل سیراب بر گل خود روست ۴

خدنگ غمزه خوبان کجا خطا گردد
کشیده تا به بناگوش آن کمان ابروست ۵

صبوری از رخ دلدار اختیاری نیست
ضرورت است ضرورت صبوری از رخ دوست ۶

خیال سرو قدت بر کنار دیده من
به سان قامت شمشاد بر کناره جوست ۷

دلم به حلقه آن زلف می کشد به جهان
ببین ببین دل دیوانه را که سلسله جوست ۸

به قول مدعی از دوست رو نگرداند
کسی که همچو نسیمیش عشق عادت و خوست ۹