شماره ۶۲ - دل بی تو از نعیم دو عالم ملال یافت

دل بی تو از نعیم دو عالم ملال یافت
خرم کسی که با تو زمانی وصال یافت ۱

آواره ای که بر سر کوی تو شد مقیم
مقدور قدر عزت و جاه و جلال یافت ۲

جز سوختن چه کار کند پیش روی شمع
پروانه ای که پرتو نور جمال یافت؟ ۳

آن خسته ای که یاد تواش بر زبان گذشت
طعم حیات و لذت جان در مقال یافت ۴

از خانقاه و مدرسه اعراض کرد و رفت
آواره ای که در طلبت ذوق و حال یافت ۵

جانم ز غیر صورت روی تو، محو کرد
نقشی که بر صحیفه وهم و خیال یافت ۶

اندیشه خلاص محال است اگر کند
مرغی که دام و دانه آن زلف و خال یافت ۷

در کربلای عشق شهیدی که تشنه رفت
از کوثر وصال تو آب زلال یافت ۸

شادی اهل عشق غم وصل دوست است
شاد آن دلی که با غم عشق اتصال یافت ۹

جانی که با وصال تو شد یک نفس قرین
جاوید زنده گشت و جهانی کمال یافت ۱۰

جان در میان نهاد نسیمی چو شمع از آن
در سلک عاشقان جمالت مجال یافت ۱۱