شماره ۱۰۲ - مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می کشد

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می کشد
سنبل زلف تو، مه را در سلاسل می کشد ۱

منزل جان است گیسویت وز آنجا هر نفس
جذبه ای می آید و جان را به منزل می کشد ۲

کعبه دل روی محبوب است اینک راه دور
گر کسی را دل به سوی کعبه گل می کشد ۳

پیش رویت سجده آن کو حق نمی داند ز جهل
از سجود حق چو شیطان سر به باطل می کشد ۴

در ازل عشقت نصیب اهل غفلت چون نبود
دولت جاوید از آن دامن ز غافل می کشد ۵

ای کشان ما را به راه و رسم عقل از کوی عشق
دل عنان اختیار از دست عاقل می کشد ۶

نار غیرت مدعی را رشته کوتاه عمر
می کشد از تن ولیکن سخت کاهل می کشد ۷

من نمی خواهم خلاص از بحر عشقت یک نفس
گرچه جان غرقه را خاطر به ساحل می کشد ۸

معجز چشمت که عارف خواندش سحر حلال
جان عاشق را به جذبه سوی بابل می کشد ۹

جذبه زلف تو عمری کشکشانم می کشید
این زمانم نقش آن شکل و شمایل می کشد ۱۰

چون نسیمی کشته چشم سیاهت هر که شد
شکر حق می گوید و منت ز قاتل می کشد ۱۱