شماره ۱۱۱ - عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبند

عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبند
تنگ چشمان گدا ملک سلیمان طلبند ۱

اعتباری نکنند اهل دل آن طایفه را
که نه از بهر لقا روضه رضوان طلبند ۲

بی لب و چشم و رخ و زلف تو ذوقی ندهد
که شراب و شکر و شمع شبستان طلبند ۳

آرزومند تو از جان و دلند اهل نظر
لاجرم وصل دهانت به دل و جان طلبند ۴

من گدای در ایشان که سلاطین جهان
همتی گر طلبند از در ایشان طلبند ۵

گرچه در سفره شاهان بود انواع نعم
لقمه عافیت از خوان گدایان طلبند ۶

صبر بر سرزنش خار جفا چون نکنند
بلبلانی که وصال گل خندان طلبند ۷

خبر از لذت عشق تو ندارند آنان
که نسازند به درد تو و درمان طلبند ۸

حاجت از چشم تو می خواهم و باشد مقبول
حاجتی کان ز چنین گوشه نشینان طلبند ۹

شده ام بر سر کوی عدم آباد مقیم
گر نشانی ز من بی سر و سامان طلبند ۱۰

چون نسیمی ز در یار طلب، حاجت خویش
کاهل دل حاجت خویش از در یزدان طلبند ۱۱